Zbigniew Kamykowski

Zbigniew Tadeusz Kamykowski urodził się 15 października 1921 roku w Chełmie, a zmarł 30 września 1998 roku w Warszawie-Ursusie. Był fotografem i ilustratorem, członkiem rzeczywistym warszawskiego okręgu Związku Polskich Artystów Fotografików od 1952 roku. Dzieciństwo spędził w Lublinie, a w 1937 roku przeprowadził się z rodzicami do Krakowa. Podczas okupacji zdał maturę na tajnych kompletach i rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ich ukończeniu pracował jako asystent polonistyki na UJ, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim.

Zainteresował się fotografią, dokumentując książki i woluminy na mikrofilmach. Od 1947 roku pracował fotograficznie w Muzeum Etnograficznym, a dwa lata później zajął się fotografią artystyczną. Fotografował między innymi krajobrazy, folklor, architekturę, malarstwo i sztukę sakralną. Jego zdjęcia wykorzystywano w albumach poświęconych sztuce, takich jak „Nikifor”, „Renesans w Polsce” i „Polaków portret własny”. Współpracował z muzeami, Zakładem Narodowym im. Ossolińskich oraz wydawnictwami. Projektował też aparat fotograficzny wzorowany na kamerze Sinar i konstrukcje ułatwiające fotografowanie wnętrz oraz wysokich sklepień.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Kamykowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.