Lew Halicki

Lew I Halicki, znany także jako Lew Daniłowicz, był księciem i arystokratą, synem Daniela I Halickiego. Urodził się około 1228 roku, a zmarł około 1301 roku w Spasie. W latach 1245-1264 był księciem bełskim, w latach 1264-1269 władał Haliczem i Przemyślem, a w latach 1293-1301 był księciem halicko-włodzimierskim. Był związany z Chełmem: w 1272 roku przeniósł stolicę królestwa z tego miasta do Lwowa, założonego przez jego ojca i nazwanego na cześć Lwa.

Po śmierci Bolesława V Wstydliwego zgłosił pretensje do tronu krakowskiego i podjął próbę opanowania dzielnicy krakowskiej. W 1280 roku dowodził wojskami tatarsko-ruskimi w wyprawie przeciw Leszkowi II Czarnemu; poniósł porażki pod Goźlicami i Koprzywnicą. W 1267 roku zabił księcia litewskiego Wojsiełka, co pogorszyło stosunki z Litwinami. W 1299 roku spotkał się w Brnie z Wacławem II. Jego synem był Jerzy I, książę halicki.

Na podstawie artykułu „Lew Halicki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.