Jerzy Gronostajski

Jerzy Zbigniew Gronostajski był polskim inżynierem mechanikiem. Urodził się 28 października 1933 roku w Chełmie, zmarł 14 listopada 2007 roku. Z Politechniką Wrocławską związał dorosłe życie: studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w lutym 1951 roku, a karierę zawodową w 1955 roku. Po obronie doktoratu w 1963 roku został docentem, a po habilitacji w 1967 roku uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego. Tytuł profesora otrzymał w 1976 roku, a profesora zwyczajnego w 1987 roku. W 2001 roku otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Bacău w Rumunii.

Zajmował się procesami przeróbki plastycznej, metalurgią fizyczną i mechaniką przeróbki plastycznej metali. Opublikował 13 książek, monografii i podręczników oraz ponad 350 prac; jego dorobek obejmował także około 30 patentów. Koordynował projekty międzynarodowe w ramach programów Tempus, Copernicus i 5. Programu Ramowego, stworzył Centrum Transferu Technologii Przeróbki Plastycznej i Metalurgii Proszków oraz kierował 11 krajowymi projektami badawczymi. Pełnił funkcje w redakcjach czasopism i strukturach Polskiej Akademii Nauk. W 2005 roku otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Na podstawie artykułu „Jerzy Gronostajski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.