Jan Kayzer

Jan Kayzer urodził się 21 grudnia 1891 roku. Z wykształcenia był agronomem. Służył w armii niemieckiej i walczył podczas I wojny światowej. Po powrocie w rodzinne strony wziął udział w powstaniu wielkopolskim, a następnie wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie międzywojennym pracował jako powiatowy inspektor ubezpieczeń wzajemnych w Gnieźnie. W 1926 roku awansował do stopnia podporucznika. Był oficerem rezerwy kawalerii, związanym z 2 pułkiem szwoleżerów.

Podczas kampanii wrześniowej dostał się do niewoli radzieckiej. W grudniu 1939 roku przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w lesie katyńskim. Jego szczątki zidentyfikowano podczas ekshumacji przeprowadzonej w 1943 roku. Kayzer był żonaty z Marią z Bińczowskich i miał syna Zbigniewa. Otrzymał Krzyż Walecznych, a w 1986 roku pośmiertnie przyznano mu Krzyż Kampanii Wrześniowej. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany na stopień porucznika.

Na podstawie artykułu „Jan Kayzer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.