Bonawentura Dąbrowski
Malarz
- Urodzony
- 14 marca 1807
- Zmarł
- 1 czerwca 1862, Warszawa
- Zawód
- malarz
Bonawentura Dąbrowski był polskim malarzem, urodzonym 14 marca 1807 roku w Warszawie. Był synem malarza Antoniego Samuela i Katarzyny Scheynat. Uczył się w Instytucie Nauczycieli Elementarnych i Organistów w Łowiczu, a po ukończeniu nauki w 1826 roku rozpoczął studia malarskie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego. Kształcił się tam u Antoniego Blanka i Antoniego Stanisława Brodowskiego.
W 1831 roku brał udział w powstaniu listopadowym w stopniu porucznika. Został za to skazany na zesłanie do Wiatki, a do Warszawy wrócił w 1832 roku. W swojej twórczości podejmował tematykę rodzajową i historyczną, tworząc obrazy sztalugowe i monumentalne oraz miniatury. Jest autorem m.in. Portretu Pawła Pelizarro, obrazów w cerkwi greckokatolickiej przy ulicy Miodowej oraz fresków w cerkwi św. Jana Teologa w Chełmie. Po 1840 roku założył prywatną szkołę malarstwa, do której uczęszczali m.in. Józef Ignacy Kraszewski i Józef Simmler. Zmarł 1 czerwca 1862 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Na podstawie artykułu „Bonawentura Dąbrowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.